رفتم و سرمست شدم ، وز طرب آکنده شدم ... :

 

نبض   زمان     درون   رگ ِ  بي خيال  من

انگار   مي رسد   به   خدا  ،   اين  نهال من

بغض    سكوت   مي شكند    توی   واژه ها

مي گريد   آسمان    به    شكوه ِ  زوال   من

من  بی  دريغ  مي كشم آهی   براي    عشق

ای     آشناترين    قمر ِ   بی  مثال      من !

در   خانه ي   كدام   نسيمی  نشسته  است ؟

بي  احترام   ميشود   آري  ،   سوال    من

چنديست   از    رطوبت   چشمان   ساده ام

مقروض   گشته  قله ی   رو  به شمال  من

+

تنها  در  آسمان ِ  كجا  مي پری   ...   بگو

انگار    آشناست    برايم     دو   بال ِ    تو

من يك  حديث كاذبم  ،  يك  جمله ی  صغير

يك   نقطه ی   سياه   به   روي    هلال  تو

يك رج  بزن  و  از سر نو  شاعری   بباف

پيچيده  بر تنش  زني  از عشق ،   شال  تو

آقا  چرا  به  جان  خودت  قصد  كرده اي؟

با اين  نگاه  ممكن  است آری ،   محال  تو

+

ما  گم شديم  ،  عيب ندارد  ،  دوباره   باز

سر  مي زند   به  آسمان  قيل  و   قال  ما

تدوين   يك   ديالوگ   عشقی  به  عهده ي

دستان    گرم   و  اين  دل   پر  انفعال  ما

تا مرز فاجعه  شب  و هی  نيمه شب شديم

تصوير صبح  ... آسمان ... تعبير  فال  ما

=

لمس ِ  نبودن  من   و  تو  يك  مزاح  بود

پايان   قصه  :   خنده هاي   حلال   ما ...

” نغمه “

 

/ 22 نظر / 10 بازدید
نمایش نظرات قبلی
مجتبي.م

در مجموع کار زيبايی بود. موفق باشيد ياعلی

Meghdad

اميد که هميشه ايام لبنخند بر لبها و دعای خير پشت و پناهتان باشد

majid jazayeri

شعرهای خوبی بودن.من هميشه سر می زنم.اگه قابل دونستی سری بزن.پاينده باشی

mehregan

سلامو خوبه که اخرش ختم به خنده شده و شادی.

سعید

کلمه خطی بزن وحشی ترین و اصیل ترین کلمه ای که شنیده بودم بسیار ممنون

نازنين

... خنده های من و تو سراب بود... بارانی باشی.

مسعود

*** اسدالله در وجود آمد/ در پس پرده هرچه بود آمد*** سلام میلاد مولود کعبه مبارک باد. راستی قبلانا بيشر به کلبه ما سر می زدی شايد مقصر خود من باشم که کمتر افتابی ميشم موفق باشی.

سارا

مدتي بود که نمي نوشتي.. دلم تنگ شده بود.. براي اين صفحه و صاحبش....!

خون

شعر «من» . «تو» . «ما» زياد خوندم ... خودم هم ... اما اين شعر خيلی خوبی بود ... منهای اينکه شايد قافيه‌ی خوبی انتخواب نشده بود ... بعضی بيت ها بخاطر قافيه تحميلی مي زدند